تحلیل دکتر جلالیندوشن بر این فرضیه استوار است که افزایش خطر خودکشی پس از وقایع دیماه ۱۴۰۴، نه یک واکنش آنی، بلکه حاصل «همافزایی تروماهای انباشته» و «فرسایش ظرفیت روانی» است. این نوشتار تاکید میکند که خشونت سیاسی با تخریب افق آینده (بیافقی)، انسداد سوگ جمعی و فروپاشی شبکههای حمایتی، افراد را به سمت «درماندگی آموختهشده» سوق میدهد. نکته کلیدی این تحلیل، «تأخیر زمانی» در بروز این بحران است؛ جایی که پس از فروکش کردن هیجانات اولیه، فرسودگی ناشی از فشارهای اقتصادی و قضایی، تابآوریِ گروههای آسیبپذیر را در هم میشکند.
کپی رایت © 1401 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط شرکت برنامه نویسی روپَل